Ζητείται σχέδιο

Η Ελλάδα, χρόνο με τον χρόνο, γίνεται μικρότερη. Το εθνικό εισόδημα μειώνεται, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι, η μεσαία τάξη εξαθλιώνεται, οι νέοι και ικανοί επιστήμονες φεύγουν στο εξωτερικό. Χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν και άλλες μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό, αναζητώντας καλύτερη φορολογική και ασφαλιστική μεταχείριση. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της ευρωζώνης που συνεχίζει να ζει τον εφιάλτη της ύφεσης, εννιά χρόνια σχεδόν μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Οι πρόσφατοι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για μια οριακή αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης στο 0,4% για ένα τρίμηνο μέσα στο 2017 μόνο γέλιο μπορούν να προκαλέσουν. Για να επανέλθει η χώρα κοντά στα προ κρίσης επίπεδα, γιατί είναι ουτοπία να πιστεύει κανείς ότι μπορούμε να γυρίσουμε στο 2008, η οικονομία θα πρέπει να αναπτύσσεται τα επόμενα χρόνια με εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς και να προσελκύσει επενδύσεις άνω των 100 δισ. ευρώ. Αυτός πρέπει να είναι ο εθνικός στόχος και η πρόκληση για κάθε υπεύθυνη και αποτελεσματική κυβέρνηση.  Δυστυχώς, δεν μπορεί να επιτευχθεί με τις ιδεοληψίες της σημερινής κυβέρνησης, ούτε με ένα πολιτικό προσωπικό που δεν ξέρει και δεν μπορεί να αντιληφθεί ποιες μεταρρυθμίσεις χρειάζονται για να προσελκύσουμε νέες επενδύσεις.

Βέβαια, για όλες αυτές τις αποτυχίες η κυβέρνηση προσπαθεί να ρίξει το ανάθεμα στους ξένους και στους δανειστές. Θα μπορούσα να συμφωνήσω μαζί της, αν την ίδια ώρα δεν έβλεπα τις άλλες χώρες που εντάχθηκαν στο μηχανισμό στήριξης, να έχουν βγει προ πολλού από τα μνημόνια και να εμφανίζουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Θα μπορούσα να συμφωνήσω μαζί της, αν δεν γνώριζα ότι εναντιώθηκε με μανία σε όλες τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να γίνουν, για να απαλλαγεί η Ελλάδα από τα μνημόνια. Θα μπορούσα να συμφωνήσω μαζί της, αν δεν γνώριζα ότι στους δικούς της καταστροφικούς χειρισμούς και μόνο οφείλονται τα capital controls, η νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η επιστροφή στην ύφεση μετά το φθινόπωρο του 2014.

Οι ξένοι ασφαλώς και έχουν ευθύνη, γιατί συναίνεσαν σε ένα μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής που περιλαμβάνει περισσότερους φόρους και εισφορές και λιγότερες μεταρρυθμίσεις. Έχουν επίσης ευθύνη, γιατί δεν τηρούν τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν από το 2012 για το χρέος της χώρας. Οι ευθύνες τους, όμως, φθάνουν μέχρι εκεί.

Η τελική υπογραφή για το ποια πολιτική θα ακολουθήσει η χώρα, ώστε να βγει από τα μνημόνια εξακολουθεί να μπαίνει από τις εθνικές κυβερνήσεις. Και στην Ιρλανδία οι δανειστές ζήτησαν αύξηση της φορολογίας των επιχειρήσεων, συνάντησαν όμως την άρνηση της κυβέρνησης. Η δική μας κυβέρνηση όχι μόνο το δέχτηκε, αλλά πανηγύρισε γι’ αυτό, προς δόξα της αριστερής ιδεολογίας της. Ας μην παραπλανούν άλλο. Την κύρια ευθύνη την έχει η σημερινή αναποτελεσματική και ανίκανη κυβέρνηση.

Οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην σημερινή κυβέρνηση. Καταλαβαίνουν ότι οι εύκολες και ανεύθυνες υποσχέσεις δεν μπορούν φέρουν την ελπίδα στο τόπο. Όπως και στη Γαλλία, έτσι και στην Ελλάδα αναζητούν την πολιτική δύναμη εκείνη, που θα προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, για να μπει η οικονομία και πάλι στις ράγες της ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας.

Χρέος και ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να παρουσιάσουμε έναν οδικό χάρτη μεταρρυθμίσεων, που θα απαλλάξει την Ελλάδα από τον εφιάλτη των μνημονίων και θα την οδηγήσει σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Θυμίζω ότι την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης την κέρδισε, κόντρα στις προβλέψεις, διότι ήταν ο μόνος που παρουσίασε ένα συγκεκριμένο σχέδιο αλλαγών για μια σύγχρονη και ισχυρή Νέα Δημοκρατία. Αυτό που έκανε για να κερδίσει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, πρέπει να κάνει και για να κερδίσει καθαρά και αυτοδύναμα τις επόμενες εθνικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν πρέπει να περιορίζονται στην οικονομία. Πρέπει να αφορούν και την επιτάχυνση της διαδικασίας απονομής της δικαιοσύνης, την παιδεία, την υγεία, το κράτος πρόνοιας, την ασφάλεια, το μεταναστευτικό αλλά και επί μέρους θέματα σημαντικά που ταλαιπωρούν τους πολίτες και που η αντιμετώπισή τους δεν απαιτεί  πάντα επιπλέον κόστος, όπως το χωροταξικό, την πολεοδομία, το κτηματολόγιο, τη γραφειοκρατία, την πολυνομία, τη δημόσια διοίκηση. Αν δεν αλλάξουν όλα αυτά, τίποτα στην οικονομία δεν μπορεί να γίνει καλύτερο. Και δεν λέω να υποσχεθούμε λαγούς με πετραχήλια ούτε να κάνουμε μία απαρίθμηση όλων των προβλημάτων σε κάθε τομέα με την υπόσχεση ότι  ξαφνικά θα λύσουμε τα πάντα και θα γίνουμε Ελβετία. Σε κάθε τομέα να βάλουμε 2 – 3 σοβαρά θέματα ως στόχο τα οποία και σίγουρα θα υλοποιήσουμε. Εκεί η Νέα Δημοκρατία μπορεί να κάνει τη διαφορά. Και έτσι μπορεί πειστικά να απαντήσει και στο ερώτημα που ευρέως ακούγεται: και τι θα κάνει η ΝΔ; Όλοι ίδιοι είναι. Μπορεί να μετατρέψει την αρνητική ψήφο των πολιτών στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε θετική ψήφο σε ένα Εθνικό Σχέδιο Αλλαγών και Μεταρρυθμίσεων, που θα προτείνει η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

 

Ο Γιάννης Παπαθανασίου είναι πρώην Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών
2018-10-22T12:26:00+00:0011 Ιουνίου 2017|Άρθρα|