Συνέντευξη στην Εφημερίδα «Νέα Σελίδα»

Γιατί επιλέξατε την δεδομένη χρονική στιγμή να παρουσιάσετε το βιβλίο, καθώς η χώρα έχει υπογράψει τρία μνημόνια και πόσα ακόμη μεσοπρόθεσμα με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που η τότε κυβέρνηση Καραμανλή αμφισβήτησε;

Η αλήθεια για το τι έγινε σωστά και τι λάθος εκείνη την κρίσιμη εποχή για την χώρα είναι χρήσιμη για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Και τότε και σήμερα θα έπρεπε να έχει επικρατήσει κλίμα εθνικής συνεννόησης για τις μεγάλες και δύσκολες αποφάσεις που έπρεπε και πρέπει να υπάρξουν. Και τότε και σήμερα θα έπρεπε να είχαμε προωθήσει σαρωτικές διαρθρωτικές αλλαγές για να ενισχύσουμε τις δυνάμεις της παραγωγής και της εξωστρέφειας. Και τότε και σήμερα θα έπρεπε να λέμε την αλήθεια και όχι να επενδύουμε στον λαϊκισμό και την οξύτητα.

 

Πως σχολιάζετε την απάντηση που έδωσε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου για τα όσα αναγράφονται στο βιβλίο σας «8 μήνες» και ο οποίος σας κατηγορεί ότι ευθύνεστε για τα ελλείμματα που ουσιαστικά ήταν εκείνα που οδήγησαν την χώρα στην υπογραφή του πρώτου μνημονίου;

Ο κ. Παπακωνσταντίνου παραμένει αμετανόητος. Δεν έχει ζητήσει ούτε μία συγγνώμη, δεν έχει κάνει ποτέ αυτοκριτική. Θέλω να σας θυμίσω ότι το 2009 είχαμε έκρηξη ελλειμμάτων και χρέους σε όλο τον πλανήτη. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Σε αντίθεση με τον κ. Παπακωνσταντίνου εμείς είπαμε την αλήθεια στους πολίτες, ζητήσαμε εθνική συνεννόηση, λάβαμε περιοριστικά μέτρα και πήγαμε στις εκλογές ζητώντας την εντολή να λάβουμε ακόμα περισσότερα περιοριστικά μέτρα για να αποφύγει η χώρα τα χειρότερα. Ο Παπακωνσταντίνου τι έκανε τότε; Αρνήθηκε την εθνική συνεννόηση, καταψήφισε όλα τα περιοριστικά μέτρα και ζήτησε μαζί με το κόμμα του την εντολή να λάβει μέτρα παροχών ύψους 15 δις ευρώ. Η συνέχεια είναι γνωστή. Κατάφερε με τη άφρονα στάση του να απαξιώσει το κόμμα τους, να δυσφημήσει διεθνώς την χώρα μας , να πυροβολήσει το ίδιο του το πόδι. Ακόμα και σήμερα δεν έχει καταλάβει το μέγεθος της ζημιάς που προκάλεσε πρώτα από όλα στον ίδιο του τον εαυτό. Κρίμα. Επαναλαμβάνω όλοι μας έχουμε ευθύνες που έφθασε η χώρα μέχρι εδώ.  Με μια διαφορά. Εμείς είπαμε την αλήθεια και δείξαμε ένα επώδυνο δρόμο για να γλυτώσουμε τα χειρότερα ενώ ο κ. Παπακωνσταντίνου πούλησε παραμύθια και παροχές. Αυτή είναι η αλήθεια και λυπάμαι γιατί του προκαλεί τόσο εκνευρισμό.

Αφού υποστηρίζετε ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου έβαλε την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, γιατί η ΝΔ δεν συμφωνεί με την πρόταση της Φώφης Γεννηματά που ζητά να διερευνηθεί το πως η χώρα μπήκε στα μνημόνια, συμπεριλαμβάνοντας και την περίοδο Καραμανλή;

Η κα Γεννηματά πρέπει και οφείλει να υποστηρίζει την παράταξη της και τα ιστορικά της στελέχη. Η θέση της είναι σεβαστή αλλά όχι χρήσιμη. Το τι έγινε σωστά τότε και τι όχι τότε είναι δουλειά πλέον των ιστορικών και των συγγραφέων. Οι πολιτικοί αντιθέτως έχουν την ευθύνη να πάνε την χώρα μπροστά και όχι να κοιτούν πίσω. Να μάθουν από τα λάθη που έγιναν. Κυρίως να αντιληφθούν ότι μία οικονομία που για δεκαετίες ολόκληρες στηρίζεται στο δανεισμό και την κατανάλωση δεν μπορεί να έχει μέλλον.

Πιστεύετε πως με την κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, η κυβέρνηση θα καταφέρει να πετύχει μια «καθαρή» έξοδο από το πρόγραμμα;

Η καθαρή έξοδος είναι ένα νέο παραμύθι. Η Ελλάδα έχει δεσμευτεί μέχρι το 2022 να λάβει περιοριστικά μέτρα και να πετύχει πλεόνασμα ύψους 3.5% του ΑΕΠ και μετέπειτα πλεόνασμα 2% του ΑΕΠ. Και μέχρι να αποπληρώσουμε το 75% του χρέους μας θα είμαστε υπό αυστηρή επιτήρηση από τους δανειστές μας. Τα υπόλοιπα είναι μυθεύματα για ανόητους και μόνο. Και λυπάμαι ειλικρινά ότι φορέας του νέου αυτού μυθεύματος είναι ένα κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό.

Στο βιβλίο σας μιλάτε για την ανάγκη συναίνεσης. Εκτιμάτε πως μπορεί να υπάρξει ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Και αν ναι με ποιον τρόπο;  

Ασφαλώς και είναι δύσκολο αλλά είναι αναγκαίο γιατί ακόμα έχει να γίνει αρκετή δουλειά. Η χώρα για να σταθεί στα πόδια της θα πρέπει να αποκτήσει ανταγωνιστική παραγωγική βάση, εξωστρέφεια, να ενισχύσει το εξαγωγικό προσανατολισμό των επιχειρήσεων της. Πρέπει επίσης να αποκτήσει ισχυρή δημόσια διοίκηση, ποιοτική εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έχει γίνει όλα τα χρόνια των μνημονίων. Οι αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν θα πρέπει να είναι τολμηρές και αποδεκτές από μια μεγάλη μερίδα των πολιτικών δυνάμεων και της κοινωνίας.

2018-10-22T11:33:54+00:005 Ιανουαρίου 2018|Συνεντεύξεις|