Όταν η Αλήθεια ενοχλεί

Πριν λίγες εβδομάδες παρουσίασα το βιβλίο μου με τίτλο «8 μήνες». Μια προσπάθεια να φωτισθεί η αλήθεια. Με επιχειρήματα και στοιχεία. Με αναλυτική εξιστόρηση όλων των ενεργειών που έγιναν τους οκτώ μήνες του 2009 που είχα την ευθύνη του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Για να μην πέσει η χώρα στα βράχια. Αλλά και για να αντιμετωπίσουμε θέματα της καθημερινότητας. Με στοιχεία αυτοκριτικής. Έπρεπε να λάβουμε περισσότερα περιοριστικά μέτρα, έπρεπε να είχαμε κάνει βαθιές τομές για να αλλάξουμε το μοντέλο της οικονομίας που είχαμε κληρονομήσει από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Χαίρομαι που η έκδοση του βιβλίου μου αποτέλεσε την αφορμή για την υπενθύμιση, σε όσους την είχαν ξεχάσει, της πραγματικότητας που οδήγησε στην υπαγωγή της Ελλάδας στο καθεστώς των μνημονίων.

Το βιβλίο υπενθυμίζει σε όλους ότι το 2009 είχαμε έκρηξη ελλειμμάτων και χρέους σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. .Όχι μόνο στην Ελλάδα. Υπενθυμίζει ότι όλες οι χώρες της Ε.Ε. έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους. Όχι μόνο η Ελλάδα. Υπενθυμίζει σε όλους ότι ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής  βλέποντας την καταιγίδα να έρχεται, ζήτησε την συναίνεση όλων των κομμάτων προκειμένου να ληφθούν άμεσα μέτρα για την οικονομία. Εισέπραξε ένα μεγαλοπρεπές όχι. Υπενθυμίζει σε όλους ότι το 2009, παρά το γεγονός ότι ήταν προεκλογική χρονιά η κυβέρνηση έλαβε τρεις φορές περιοριστικά μέτρα. Την ίδια ώρα που ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου καλούσαν το λαό σε διαδηλώσεις ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης. Υπενθυμίζει επίσης ότι η Κυβέρνηση Καραμανλή προκήρυξε πρόωρες εκλογές ζητώντας την έγκριση να λάβει άμεσα και άλλα περιοριστικά μέτρα προκειμένου η χώρα να αποφύγει την μέγγενη των μνημονίων. Την ίδια στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου και ο  Γιώργος Παπακωνσταντίνου πρότειναν ένα πακέτο παροχών ύψους 15 δις ευρώ στο πλαίσιο του «Λεφτά υπάρχουν».

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές. Αμέσως έκανε τις πρώτες παροχές. Μετέθεσε έσοδα που μπορούσε να εισπράξει το 2009 στο 2010. Έκανε δαπάνες που μπορούσε να μεταθέσει για αργότερα ή και να μην τις κάνει.  Και προστέθηκαν και στο έλλειμμα για πρώτη φορά τα ελλείμματα 17 ΔΕΚΟ. Κάτι που δεν εφαρμόζεται από όλες τις χώρες.

Αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα. Όταν ο Καραμανλής έλεγε την αλήθεια, ο Γιώργος Παπανδρέου έλεγε ψέματα. Όταν ο Καραμανλής έκανε περικοπές, ο Παπανδρέου ζητούσε παροχές. Όταν ο Καραμανλής ζητούσε συναίνεση, ο Παπανδρέου επένδυε στην πόλωση και στην άρνηση. Και τώρα αντί να ζητήσουν συγνώμη για το γεγονός ότι οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια, τολμούν και παριστάνουν τους υπεύθυνους πολιτικούς.

Σήμερα έχουν μάλιστα το θράσος να επικαλούνται μια δήθεν άγνωστη  εσωτερική έκθεση του Τμήματος Μελετών της Τραπέζης της Ελλάδος. Άγνωστη; Όχι. Έχει αποκαλυφθεί ενάμιση χρόνο πριν, στις 30 Μάϊου του 2016 από τον Πρώην Υπουργό Οικονομικών κ. Φίλιππο Σαχινίδη. Αμερόληπτη; Όχι. Όλοι στην Τράπεζα της Ελλάδος και όχι μόνο ξέρουν ότι έχει συνταχθεί από στέλεχος που ήταν σύμβουλος του κ. Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Στο πανικό τους όμως έκαναν ένα ακόμα λάθος. Ομολόγησαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, ότι ενώ ήξεραν την πραγματική κατάσταση για την οποία άλλωστε προκηρύχθηκαν πρόωρες εκλογές , αυτοί ζητούσαν από τον Ελληνικό Λαό να τους ψηφίσει για να κάνουν παροχές. Ενώ ήξεραν δεν έλαβαν ούτε ένα περιοριστικό μέτρο το 2009 για να περιορίσουν το πρόβλημα. Ενώ ήξεραν κατέθεσαν ένα προϋπολογισμό για το 2010 με νέες παροχές και δαπάνες. Ενώ μέσα έκαναν παροχές έξω μιλούσαν για Τιτανικό και χρεοκοπημένη χώρα. Οδηγώντας τελικά την Ελλάδα εκτός αγορών. Μοιραίοι και ανεύθυνοι. Έκαναν ζημιά πρώτα στη χώρα τους και ύστερα στην παράταξη τους.

Με το βιβλίο που έγραψα, σε ό, τι με αφορά η συζήτηση για το χθες τελείωσε. Ό, τι είχα να πω το είπα. Έχει όμως αξία για το σήμερα και το αύριο. Το έλλειμμα μπορεί να ξεφύγει σε περιόδους διεθνούς κρίσης. Το χαμηλό χρέος όμως και η δυνατότητα της οικονομίας να εξάγει περισσότερα από όσα εισάγει είναι το ασφαλές λιμάνι απέναντι στις καταιγίδες. Η Ελλάδα δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά δεν πέτυχε από τη δεκαετία του 80 και μετά. Δεν τα πέτυχε ακόμα και όταν μπήκαμε στο ευρώ.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πρέπει να πάρουμε από την είσοδο της χώρας στην μέγγενη των μνημονίων. Δεν φταίνε τα μνημόνια για την κατάσταση της χώρας έστω και αν ασφαλώς έχουν σε μεγάλο βαθμό λάθος συνταγή. Φταίει ότι έχουμε ακόμα και σήμερα πολύ μεγάλο δημόσιο τομέα ο οποίος ενώ δεν προσφέρει ποιοτικές υπηρεσίες, απορροφά ολοένα και περισσότερους φόρους και εισφορές από τους πολίτες και τις επιχειρήσεις και τους ταλαιπωρεί με απίθανη γραφειοκρατία. Αυτά πρέπει να αλλάξουμε. Σήμερα και όχι αύριο.

2018-10-22T12:21:52+00:0014 Ιανουαρίου 2018|Άρθρα|